«Η Προφητεία» είναι θεατρικό έργο για 28η Οκτωβρίου για Δημοτικό (ηλικίες 8–12), με 17 ρόλους (προσαρμόζεται 17–25) και διάρκεια 20 λεπ. Συγγραφέας: Παναγιώτης Χρυσίδης. Το πλήρες κείμενο διατίθεται δωρεάν σε PDF.
Στα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας μυστηριώδης γέρος εμφανίζεται στο σπίτι της Δέσποινας και προφητεύει έναν νέο, ακόμη πιο καταστροφικό πόλεμο. Όσα αρχικά μοιάζουν αδιανόητα αρχίζουν, χρόνια αργότερα, να γίνονται πραγματικότητα.
Η αφήγηση μετακινείται ανάμεσα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους: από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 έως την Κατοχή, την Απελευθέρωση και τις πληγές που αφήνει πίσω της η σύγκρουση.
Μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας, το έργο φωτίζει την απώλεια, τον φόβο και τον ξεριζωμό, αλλά και την Αντίσταση, την αλληλεγγύη και τη δύναμη της ανθρώπινης επιλογής. Στη μεταπολεμική Αθήνα, η συνάντηση του Γιώργη με τον Βίκτωρα και τη Μαριάμ, ένα ζευγάρι Ελλήνων Εβραίων που επέζησε στη Ζάκυνθο, ανοίγει τη θεματική του Ολοκαυτώματος και της ευθύνης απέναντι στον διωκόμενο.
Σκηνικά: Η παράσταση μπορεί να στηριχθεί σε ένα ενιαίο, λιτό σκηνικό που παραπέμπει στο εσωτερικό ενός ελληνικού σπιτιού. Ένα τραπέζι και μερικές καρέκλες αρκούν ως βασικός πυρήνας, ενώ οι διαφορετικές χρονικές περίοδοι μπορούν να δηλώνονται με φωτισμό, ηχητικά ντοκουμέντα και μικρές μεταβολές στον χώρο. Στη μεταπολεμική σκηνή οι ίδιες καρέκλες μπορούν να εμφανίζονται σπασμένες ή αναποδογυρισμένες, δείχνοντας οπτικά όσα άφησε πίσω του ο πόλεμος.
Αντικείμενα: τραπέζι, καρέκλες, ποτήρι και πιάτο, εφημερίδα εποχής, χαρτί επιστράτευσης, ραδιόφωνο ή ηχητική πηγή και ελληνική σημαία.
Κοστούμια: Προτείνονται απλά ρούχα εποχής, χωρίς ανάγκη ιστορικής αναπαράστασης υψηλού κόστους. Οι στρατιώτες μπορούν να διαφοροποιούνται με σακάκια, πηλήκια ή άλλα ευδιάκριτα στοιχεία, ενώ ο Γέρος μπορεί να έχει ένα διαχρονικό, σχεδόν συμβολικό κοστούμι ώστε να ενισχύεται η μυστηριακή του παρουσία.
Η «Προφητεία» επιχειρεί να μετακινήσει τη σχολική επέτειο από την απλή αναπαράσταση ιστορικών γεγονότων προς ένα ερώτημα πιο ουσιαστικό: τι επιλέγουν να κάνουν οι άνθρωποι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με τον φόβο, την αδικία και την Ιστορία;
Η «Προφητεία» δεν έχει σχεδιαστεί ως μια αναπαράσταση μαχών, αλλά ως ένα έργο ανθρώπων μέσα στην Ιστορία. Σκηνοθετικά, επομένως, προτείνεται να αποφευχθούν ο υπερβολικός πολεμικός εντυπωσιασμός και η κυριολεκτική αναπαράσταση της βίας. Το βάρος μπορεί να δοθεί στις σχέσεις, στις απώλειες, στις σιωπές και στις επιλογές των προσώπων.
Οι έξι σκηνές κινούνται ανάμεσα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Η επιστροφή στη Δέσποινα και στον Γέρο λειτουργεί ως δραματουργικό πλαίσιο, ενώ οι ενδιάμεσες σκηνές μεταφέρουν όσα προφητεύονται στον πραγματικό ιστορικό χρόνο. Οι μεταβάσεις μπορούν να πραγματοποιούνται χωρίς αλλαγή σκηνικού, με φωτισμό, μουσική, ηχητικά ντοκουμέντα ή παγωμένες εικόνες.
Η διανομή μπορεί να προσαρμοστεί σημαντικά. Οι Γειτόνισσες, ο Γιος της Γειτόνισσας, ο Κυριάκος, ο Βίκτωρας και η Μαριάμ μπορούν να αξιοποιηθούν σε διπλοδιανομές, εφόσον χρειάζεται μικρότερος θίασος. Αντίθετα, η σκηνή της Απελευθέρωσης επιτρέπει τη συμμετοχή μεγαλύτερου αριθμού παιδιών ως Ελληνικός λαός, στρατιώτες ή βουβά πρόσωπα, χωρίς να απαιτείται προσθήκη νέου κειμένου.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στην παιδαγωγική προετοιμασία των μαθητών. Το έργο αναφέρεται στην Κατοχή, στις σφαγές των Καλαβρύτων και του Διστόμου, στο Ολοκαύτωμα και στην απώλεια μελών μιας οικογένειας. Τα ζητήματα αυτά καλό είναι να έχουν προηγουμένως συζητηθεί στην τάξη με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία των παιδιών, ώστε η παράσταση να μην λειτουργήσει ως απλή συναισθηματική φόρτιση αλλά ως αφορμή για ιστορική κατανόηση και διάλογο.
Κεντρικό σκηνοθετικό σύμβολο μπορεί να αποτελέσει η ελληνική σημαία. Στη μεταπολεμική σκηνή ο Γιώργης ζητά να παραμείνει στο μπαλκόνι ακόμη κι όταν το σπίτι αλλάζει χέρια, μετατρέποντάς την από σύμβολο στρατιωτικής νίκης σε σύμβολο κοινής πατρίδας, συνύπαρξης και ευθύνης απέναντι στον άλλον.
— Παναγιώτης Χρυσίδης
Ανεβάσατε το έργο; Στείλτε μας φωτογραφίες από την παράστασή σας στο info@skinodetis.gr — με κρυμμένα πρόσωπα, χωρίς ονόματα παιδιών, με τη συγκατάθεση του σχολείου και των γονέων.
Μια παρέα νέων ανακαλύπτει ένα παλιό μπαούλο γεμάτο αναμνήσεις, γράμματα και προσωπικά αντικείμενα. Τα ευρήματα τους ταξιδεύουν στον Νοέμβριο του 1973, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, και τους αποκαλύπτουν μια ιστορία αγάπης, αγώνα και απώλειας. Μέσα από το παρελθόν, οι ήρωες ανακαλύπτουν τη σημασία της μνήμης, της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
90-100 · Ηλικίες 13–18
Ένα συμβολικό θεατρικό έργο για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ιστορική μνήμη. Πρόσωπα από διαφορετικές εποχές συναντιούνται στο κατώφλι της ιστορίας και συνομιλούν για τη βία, τη μισαλλοδοξία και την ευθύνη των ανθρώπων απέναντι στο μέλλον.
25-30 λεπ. · Ηλικίες 10–18
Συλλογή πέντε αυτοτελών μονόπρακτων για τη σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, κατάλληλα για μαθητές Γ΄ έως ΣΤ΄ Δημοτικού. Προσεγγίζουν τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, την Κατοχή και την Αντίσταση μέσα από τις ανθρώπινες ιστορίες εκείνων που τα βίωσαν.
60–70 λεπ. · Ηλικίες 8-12